نگاهی به کارنامه ادبی کارلوس فوئنتس

 کارلوس فوئنتس، نویسنده صاحب‌نام مکزیکی، از برجسته‌‌ترین نویسندگان اسپانیایی زبان بود که از پیشگامان جنبش ادبی «بوم» در آمریکای لاتین محسوب می‌شود. وی در طول فعالیت حرفه‌ای‌ خود به عنوان نویسنده جوایز ملی و بین‌المللی بسیاری را از آن خود کرد اما هیچ‌گاه موفق به دریافت جایزه‌ نوبل ادبیات نشد.به گزارش  از اینفورمادور، کارلوس فوئنتس، نویسنده، روشنفکر و دیپلمات مکزیکی، از شاخص‌ترین چهره‌های ادبیات اسپانیایی زبان و خالق رمان‌هایی مانند «مرگ آرتِمیو کروز» و «آئورا»، ۱۱ نوامبر سال ۱۹۲۸ در پاناما واقع در آمریکای مرکزی دیده به جهان گشود.فوئنتس که فرزند یک دیپلمات بود به واسطه شغل پدرش دوران کودکی خود را در کشورهای مختلف مانند آرژانتین، شیلی، برزیل، ایالات متحده و دیگر کشورهای آمریکای لاتین سپری کرد.وی که از دانشگاه ملی خودمختار مکزیک در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد، تا سال ۱۹۵۸ با نهادهای رسمی مختلف همکاری کرد. در همین حال، به همراه امانوئل کاربایو «مجله ادبی مکزیک» را تاسیس کرد و با روزنامه «سیِمپره» نیز همکاری داشت. سپس در سال ۱۹۶۰ نشریه «ال اِسپِکتادور» را راه‌اندازی کرد. گفته می‌شود فعالیت ادبی فوئنتس به عنوان نویسنده در سال ۱۹۵۴ و در سن ۲۶ سالگی با انتشار مجموعه داستان کوتاهی با نام «روزهای نقاب‌دار» آغاز شد. این مجموعه که نخستین اثر فوئنتس به حساب می‌آید مورد استقبال کتاب ‌دوستان قرار گرفت و نظر منتقدان را به خود جلب کرد.«منطقه شفاف‌تر» (ترجمه در انگلیسی: «آنجا که هوا صاف است») اولین رمان و از شناخته‌ترین آثار به نگارش در‌آمده توسط این چهره تاثیر‌گذار ادبی در سال ۱۹۵۸ منتشر شد و به عنوان یکی از آثار پیشرو در جنبش ادبی «بوم» آمریکای لاتین شهرت دارد.انتشار رمان «مرگ آرتمیو کروز»‌ در سال ۱۹۶۲ به فعالیت‌های فوئنتس به عنوان نویسنده‌ای مشهور استحکام بیشتری بخشید. در این اثر، نویسنده از لابه‌لای خاطرات راویِ در حال مرگِ داستانش نگاهی اجمالی به تاریخ مکزیک معاصر می‌اندازد.«آئورا» رمانی که در سال ۱۹۶۲ زیر چاپ رفت جایزه ادبی «سروانتس» را که به نوبل ادبیات اسپانیایی زبان معروف است در سال ۱۹۸۷ برای فوئنتس به ارمغان آورد. آثاری چون مجموعه داستان «ترانه نابینایان» و رمان کوتاه «مکان مقدس» به ترتیب در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ عرضه شدند. فوئنتس که به سبب نگارش رمان «پوست انداختن» موفق به کسب جایزه «بیبلیوتِکا برِوه» شد به واسطه دیگر رمانش تحت عنوان «زمین ما» علاوه بر کسب شهرت جهانی، در سال ۱۹۷۷ به عنوان برنده جایزه «رُمولو گایِگوس» شناخته شد.در سال ۱۹۸۲ نمایشنامه‌ای با نام «ارکیده‌ها در مهتاب» منتشر کرد که در آن سیاست خارجی آمریکا را مورد انتقاد قرار داد. دو سال بعد جایزه ملی ادبیات مکزیک را به خود اختصاص داد و کار نگارش رمان «گرینگوی پیر» را که در سال ۱۹۴۸ آغاز کرده بود به پایان رساند.در سال ۱۹۹۰ مقاله‌ای با عنوان «دنیای شجاع نو» به چاپ رساند و در سال‌های بعد افتخارات دیگری مانند «نشان لژیون دونور فرانسه» (۱۹۹۲) و «جایزه شاهزاده آستوریاس» (۱۹۹۴) را ازآن خود کرد.در سال ۲۰۰۴ فوئنتس جایزه خلق ادبی آکادمی سلطنتی اسپانیایی را به کارنامه کاری‌اش افزود و پس از آن مجموعه داستان «خانواده‌های خوش‌بخت» را در سال ۲۰۰۶ و رمان‌های «اراده و اقبال» و «آدم در بهشت» را به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ منتشر کرد.از آخرین نوشته‌های او می‌توان به مقاله‌ای با عنوان «رمان بزرگ آمریکای لاتین» اشاره کرد که در سال ۲۰۱۱ به چاپ رسید.  فوئنتس همچنین در دوران فعالیت‌های حرفه‌ای خود به عنوان روزنامه‌نگار با نشریه‌های مشهوری از جمله «نیویورک تایمز»، «ال‌پاییس» و«آ.ب.ث» همکاری کرد.نبوغ ادبی کارلوس فوئنتس سرانجام در ۱۵ مه ۲۰۱۲، با مرگ نویسنده در ۸۳ سالگی درمکزیکو سیتی، برای همیشه آرام گرفت و از خلق جهان‌های تخیلی دست کشید.از آثاری که از این نویسنده نام‌آشنا پس از مرگش منتشر شده‌اند می‌توان به «قرن بیدارگر» (گفت‌وگویی با سیاستمدار شیلیایی ریکاردو لاگوس)، و«آدم‌ها» (حکایت زمانه‌ای که فوئنتس در آن زندگی کرد) اشاره کرد.

دیدگاهتان را بنویسید